“एकदा स्वामी आनंदात असताना एका झाडाखाली बसले होते तिथे बऱ्याच जनांची गर्दी जमली होती सगलेच नैवद्य घेउन स्वामींची षोडशोपचारे पूजा करावी आनी आशीर्वाद घ्यावा या भावनेने पुढे उभे होते एक गरीब स्त्री सगळ्यात माघे होती जनांची गर्दी पाहून आज आपल्याकडून नैवद्य अर्पण होणार नाहि ही चिंता करू लागली काहि तास उभी राहून शेवटी कंतालूं एका झाड़ा खली जून बसली आनी महाराज्याना विनवणी करू लागली महाराज कृपा करा काहि चुकले असेल तर क्षमा करावी पण नैवद्य स्वीकार करावा असे म्हणून डोळे बंद करून नामस्मरण करू लागली तेवढ्यात महाराज सेवेकर्याना म्हणाले ” त्या स्त्रीला नैवद्य घेउन बोलवा , तिच्याकडे कसे लक्ष नाहि जाणार ? लवकर बोलवा आज आम्ही तेच नैवद्य घेऊ ” असे म्हणून सेवेकारी त्या स्त्रीला घेउन आले महाराजानी नैवद्य स्वीकारले आनी जवालील एक नाराल तिच्या पदरात ठेवले आनी म्हणाले ” तुझ्या घरी एक सुन्दर मुलगा जन्माला येइल,तुझे सर्व दारिद्र्य नष्ट होइल , चिंता करू नकोस मी सदैव तुझ्या पाठीशी आहे ” महाराजांचे वाकया ऐकून स्त्रीला फार आनंद झाला जेवढी आजपर्यंत सेवा केलि त्याचा फल भेटला म्हणून खुश होती तिने महाराजना कोंतिच विनंती,चिंता म्हणून नव्हती दाखवली महाराजानी आपल्या मनातला सगळा काहि ओलाख्ला म्हणून आनंदात घरी येउन आपल्या पतीला सांगू लागली दोघे मिळून अधिक सेवा करू लागले थोड्याच दिवसात पतीला चांगली नोकरी भेटली आनी त्याच वर्षी तिला सुन्दर असा पुत्र झाला महाराजांची लीला अगाध आहे “

“श्री स्वामी समर्थ “

——————————————————————————————————————————————————–